"I think I should have no other mortal wants, if I could always have plenty of music. It seems to infuse strength into my limbs, and ideas into my brain. Life seems to go on without effort, when I am filled with music." George Eliot

TΑΝΙΑ ΤΣΑΝΑΚΛΙΔΟΥ..

                                          

                                          

                                          

                                          

                                           

                                                       

Μερικά δείγματα από την υπέροχη μουσική της.

ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ

Τσάρλυ Τσάπλιν (1978)

Άρες μάρες κουκουνάρες (1978)

Χωρίς ταυτότητα (1980)

Piaf (1981)

Φίλε (1982)

Μεταμορφώσεις (1984)

Της βροχής και της νύχτας (1985)

Τα τραγούδια του μπαρ (1988)

16 από τα καλύτερα τραγούδια μου (1988)

Μαμά γερνάω (1988)

Αλλοιώτικη μέρα (1990)

Ναδίρ (1991)

Η Τάνια Τσανακλίδου τραγουδά Γιάννη Σπανό (1992) 

Οι μεγαλύτερες επιτυχίες της (1995)

Τραγούδια του παράξενου κόσμου (1995)

Live (1997)

Το μαγικό κουτί (1998)

Παράθυρα σε χρόνο ραγισμενο 1980-1995 (1995)

Το χρώμα της μέρας (2001)

Δήμητρα -Τάνια ζωντανές ηχογραφίσεις στον Ζυγό 2001-2002 (2003)

Τάνια Τσανακλίδου 2 χρόνια ΜΕΤΡΟ ( 2005)

Προσωπογραφία (2009)

Παλιέ αγάπες και τραγούδια μεθυσμένα (2011)

First trial with my old-new family camera...!

ΒΟΛΟΣ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ...

Δεν ήξερα πώς να ξεκινήσω να γράφω, πως να εκφράσω τον έρωτα και το πάθος για την τσιμεντένια μεν αλλά τρομερά ερωτεύσιμη αυτή πόλη,μέχρι αυτήν την στιγμή.

Κοιτάζοντάς την από ψηλά, ο ήλιος να έχει πάρει κόκκινη μορφή και βουτάει με αργούς ρυθμούς μέσα στα γαλάζια νερά του Θερμαικού, ο ουρανός στολισμένος με τις αποχρώσεις του κόκκινου, πορτοκαλί και γαλάζιου, και από κάτω μια πόλη που σιγά σιγά ανοίγει τα φώτα της και υποδέχεται το σκοτάδι...

Όταν την βλέπεις από ψηλά βλέπεις πόσο όμορφα αγκαλιάζει την θάλασσα,η οποία φαίνεται να το ευχαριστιέται γιατί είναι τόσο ήρεμη και γαλήνια.

Ο ήλιος έχει ολοκληρώσει την κατάδυσή του και τα πρώτα φώτα έχουν ήδη ανάψει..Πόσο όμορφη...φαίνεται τόσο ήσυχη...σε ξεγελάει όμως...

Μέχρι να μπεις στο λεωφορίο που θα σε οδηγήσει στην καρδιά της...όλοι οι δρόμοι καταλήγουν εκεί όπως και οι φλέβες  στην ανθρώπινη καρδιά...

Η παραλία της, ο Λευκός ο Πύργος...

Μια μπύρα στο χέρι και να περπατάς δίπλα από την θάλασσα..

Θα δεις πολλές παρέες να αράζουν στον άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, με κιθάρες παραμάσκελα ή ακόμα και τα σκειτ, ζευγαράκια να ερωτοτροπούν στα απομονωμένα παγκάκια γεμίζοντας την ατμόσφαιρα με έναν παράνομο,κρυφό,αγνό ερωτισμό όπως επίσης και το μυαλό σου με μνήμες από την δική σου εφηβία. 

Μια καντίνα αν πεινάσεις όπως και μια βόλτα με 1 από τα 3 γνωστά καραβάκια που σου προσφέρουν την ψευδαίσθηση των καλοκαιρινών διακοπών σε ένα νησί (τα καυτά καλοκαίρια που αναγκάζεσαι να κάτσεις στην πόλη είναι η καλύτερη διέξοδος..) ...

Περπατάμε προς τα δυτικά:

Μικρά πηγαδάκια σε κάθε γωνιά, φωνές,γέλια, τα μπαράκια δίπλα δίπλα μπροστά στην παραλία με τις διαφορετικές μουσικές τους να είναι γεμάτα από κόσμο, οι γυναίκες στολισμένες περπατούν με τέτοιο αέρα που ο καθένας θα τον ζήλευε και παρέες νεαρών παιδιών να κάθονται με τις ώρες στην μητρόπολη. 

Και φτάνουμε στην πλατεία Αριστοτέλους.

Προσδίδει μια αριστοκρατία...είναι τα διατηρηταία κτίρια με την νεοκλασική αρχιτεκτονική;δεν ξέρω...

πάντως είναι τόσο επιβλητική η ομορφιά της....

και η αύρα της σου φέρνει μυρωδιές τόσο ιδιαίτερες...

όσο και τα τσουρέκια Τερκενλής 

που θα συναντήσεις σε μια από τις γωνίες της.

ΤΑ ΛΑΔΑΔΙΚΑ

Πολλά τραγούδια έχουν γραφτεί για την Θεσσαλονίκη και άλλα τόσα για τα λαδάδικα....

                                                           Η παλιά νότα του κέντρου..με το πλακόστρωτο κάτω...και πλέον παντού κέντρα διασκέδασης..     Αλλά αυτό που αξίζει είναι τα φαγάδικα που κρατιούνται από τότε, όπως και τα γνωστά σε όλους τους Θεσσαλονικείς μπακαλιαράκια...

Ας πάμε όμως και λίγο πιο ψηλά....Στα στενάκια της άνω πόλης, στο επταπύργιο της..εκεί όπου ο χρόνος νιώθεις ότι σταμάτησε, από μια ευρωπαική πόλη του 2011 έχεις μεταφερθεί δια μαγείας στην εποχή του 70...μονοκατοικίες χτισμένες πάνω σε λόφο, κάτω πλακόστρωτο που σου θυμίζει τις παλιές καλές ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες, πολύ μικρά γραφικά στενάκια και τέλος τα επιβλητικά κάστρα να σου θυμίζουν την ιστορία της, τους πολέμους της, τα βάσανά της..

Και στο τέλος της βόλτας κάθεσαι σε ένα από τα πολλά μικρά μαγαζάκια με τους ωραίους τουσ μεζέδες και το ρεμπέτικο άκουσμα...

                                         

GILBERT GARCIN

*JR *

Πριν από λίγο καιρό, λίγο μετά την νέα χρονιά, έπεσε στα χέρια μου το Ε της Ελευθεροτυπίας και διαβάζοντάς το, ενθουσιάστηκα με ένα συγκεκριμένο άρθρο, το οποίο αναφερόταν σε αυτόν τον άγνωστου ταυτότητας Γάλλο φωτογράφο, νικητής του ΤΕD Prize 2011 (το προηγούμενο το είχε κερδίσει ο  jamie oliver).

                                        

                                                              JR   

Who is mister JR? 

Το περίεργο? 

Δεν έχει αποκαλύψει ποτέ το προσωπό του,ούτε το κανονικό του όνομα..παρόλη την επιτυχεία των project του και την διασημότητα που έχει πάρει η δουλειά του..

Ποιό είναι το ενδιαφέρον στην υπόθεση? 

Η δουλειά του !!

Ένας φωτογράφος του δρόμου..

Η πλειοψηφία των εκθέσεων του παράνομες και 

πέρα από τα συνηθισμένα, με κύριο σκοπό να αλλάξει τον κόσμο με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο.

Μπορεί να μην χαρίζει λεφτά ή δουλειές αλλά σίγουρα χαρίζει χαμόγελα, σπάει την ρουτίνα και ίσως να συμβάλλει κάπως (το εύχομαι) στην αλλαγή νοοτροπίας...

Κύριο χαρακτηριστικό του? 

Φωτογραφίες τεραστίων διαστάσεων, που να καλύπτουν ένα κτίριο, ή μια στέγη ή ένα τοίχος..Φωτογραφίες του δρόμου, των φτωχογειτονιών σε διάφορα μέρη του πλανήτη, Κίνα, Βραζιλία,Ισπανία,Γαλλία,Ισραήλ,Παλαιστίνη και κάθε φορά με διαφορετικό θέμα!

Μερικά από τα project του είναι:

2006:
ΟΝΟΜΑΣΙΑ: 'Τhe portrait of generation'': 

Συμμορίες με όπλα, άγριο ύφος ή ακόμα και χαμόγελα, παιδιά από τις ''κακογειτονιές'' στήνονται μπροστά στον φακό και μετά την λήψη διακοσμούν τους τοίχους του Παρισιού. 

Ενδιαφέρον ή ακόμα δεν πειστήκατε;

Δείτε και θα καταλάβετε:

2007: Ίσως η πιο ενδιαφέρουσα δουλειά του κατά την γνώμη μου, και η κύρια αιτία που με ενθουσίασε τόσο. 

ΟΝΟΜΑΣΙΑ: ''FACE TO FACE PROJECT'' 

Παρακολουθήστε προσεκτικά. 

Ένα εντελώς παράνομο project, που ευτυχώς είχε αίσιο τέλος και ο ίδιος δεν δέχτηκε καμία αντίδραση ή απαγόρευση από την αστυνομία.

Για την επίτευξη του χρειάστηκε να ταξιδέψει μέχρι την Μέση ανατολή, μέχρι το Ισραήλ και την Παλαιστίνη.
Με την βοήθεια επίσης του φωτογράφου Marco είχαν την φαεινή ιδέα να ποστάρουν μέσα σε ένα χιουμοριστικό πλαίσιο πορτραίτα Ισραηλινών και Παλαιστήνιων σε οκτώ πόλεις της Παλαιστίνης και του Ισραήλ όπως επίσης και στις 2 μεριές του τοίχους!
Το πιο σημαντικό στο συγκεκριμένο project είναι ότι είχε η πάρα πολύ καλή ανταπόκριση από τον κόσμο, αναφέρει κιόλας συγκεκριμένα, ότι ο λόγος που δεν τον διέκοψε η αστυνομία ήταν η υποστήριξη του από τον λαό του Ισραήλ και της Παλαιστίνης.

απολαύστε:

Το επόμενο project του πραγματοποιήθηκε σε διάφορα μέρη του κόσμου: στην Αφρική, στην Ινδία, δτην Καμπότζη (χώρα της νοτιοανατολικής Ασίας) και στην Βραζιλία.

ΟΝΟΜΑΣΙΑ: ''Women''

Νομίζω ότι από τον τίτλο είναι κατανοητό το θέμα του συγκεκριμένου project.
Φανταστείτε στέγες,τρένα, τοίχους στολισμένες με το βλέμμα, το πρόσωπο, το χαμόγελο, την γκριμάτσα μιας γυναίκας.
Μετά από την έγκριση των πολιτών φυσικά διακόσμησε τις στέγες σπιτιών, ακόμα και τις προσόψεις!
Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι οι φωτογραφίες αυτές σε πολλές περιπτώσεις είχαν και πρακτικό (φιλανθρωπικό) χαρακτήρα.
Ο JR φρόντισε το χαρτί της φωτογραφίας που θα αποτυπωνόταν πάνω σε στέγες πτωχικών να είναι από ειδικό υλικό για να έχουν μονωτικό χαρακτήρα και να προστατεύονται οι ιδιοκτήτες από την βροχή.

πολύ ενδιαφέρον ε;

οι στέγες που λέγαμε:

Την δουλειά του βέβαια είχαν την τύχη να συναντήσουν και οι πολίτες της Ιταλίας, της Ισπανίας,της Κίνας κλπ..
Ελπίζω να έρθει σύντομα και στην Ελλάδα να μας συνεπάρει με τον καυστικό αυτό τρόπο έκφρασης του..
Τέλος σας συνιστώ να επισκεφτείτε το site του και να δείτε τα έργα του εκτενέστερα.
http://www.jr-art.net/

καταπληκτικό;;;;;

                                                                                                                                       by HopAki..

Τα πολλά λόγια είναι φτώχια..!!

Ο κόσμος της παντομίμας..

Μαρσέλ Μαρσώ 

Γεννήθηκε το 1923 στο Στρασβούργο

 και απεβίωσε το 2007.

Ένας θρύλος της παντομίμας, 

υπαίτιος της αναβίωσης του μιμικού θεάτρου.

Επηρρεασμένος από τον πασίγνωστο Τσάρλι Τσάπλιν 

έγινε ηθοποιός το 1946.

Το σήμα κατατεθέν του είναι ο πασίγνωστος Μπίπ,

ένας  κλόουν με καπέλο από μετάξι, 

τον οποίο ο ίδιος δημιούργησε το 1947.

(φωτογραφία)

Με περιοδίες σε όλον τον κόσμο

(είναι ιδιαίτερα γνωστός στις ΗΠΑ 

στην Κίνα και στην Ιαπωνία)

κατάφερε να κάνει γνωστή την ιδιαίτερη αυτή τέχνη.

Μερικά αποσπάσματα : 

Και ας πάμε σε κάτι πιο πρόσφατο..ένας κωμικός μίμος,ο johan lippowitz, θα σας κάνει να κρατάτε την κοιλιά σας από το γέλιο.




απολαύστε:

                                                                                                       by HopAki..

                                                                                                           

ταινιες μικρου μηκους!!

Τελειώνει και η τελευταία διαφήμιση,ακούς παντού τον ήχο από τα ποπ κορν, κλείνουν τα φώτα...και στην οθόνη εμφανίζεται κάτι που δεν περιμένεις..μια ταινία μικρού μήκους. Η βαβούρα μέσα στην αίθουσα αυξάνεται, όλοι ανυπομονούν να ξεκινήσει η ''κανονική'' ταινία,απαξιώνοντας την προβολή που γίνεται μπροστά τους.

Πολλές φορές όμως τα λεφτά που διέθεσες άξιζαν μόνο για την απρόσμενη ταινία μικρού μήκους (5 λεπτών ) παρά για την ταινία μεγάλης παραγωγής, με τους πασίγνωστους ηθοποιούς και τα εντυπωσιακά εφέ! (μην μου πείτε πως δεν σας έχει συμβεί ποτέ, δεν θα το πιστέψω)

2007:

μια ταινία μικρού μήκους του Constantin Pilavios. 

Μια ταινία 5.30 λεπτών μπορεί να προκαλέσει τόσο έντονα συναισθήματα; Μέσα σε τόσο λίγο χρόνο κατάφερε ο Κωνσταντίνος Πιλάβιος να απεικονίσει μια πραγματικότητα από μια οπτική γωνία που κανένας δεν είχε σκεφτεί! Μπορεί να σας κάνει να νιώσετε τύψεις ή απλά να συγκινηθείτε, το μόνο σίγουρο είναι πως αν την δείτε μια φορά δεν θα την ξεχάσετε ποτέ και ελπίζω όταν βρεθείτε σε μια παρόμοια κατάσταση να συμπεριφερθείτε αναλόγως! 

2008: 

ακόμη μια ταινία του Constantin Pilavios. 

Απολαμβάνουμε τις ''μικρές'' χαρές της ζωής ή  δεν τις θεωρούμε κάτι εξαιρετικό απλά επειδή τις έχουμε δεδομένες; 

μπορείς να δεις την ζωή από διαφορετική σκοπιά; όχι για μένα..αλλά για σένα! 

2010:

Μια ταινία του Gabriel Psaltakis θα σας αφήσει μια πολύ γλυκιά γεύση..

ΞΕΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

     Το γνωρίζατε ότι υπάρχουν ταινίες μικρού μήκους και για animation? Εγώ πάντως όχι...

Ας δούμε τον μικρό και ιδιαίτερο Vincent...




Και τέλος σε ένα διαφορετικό κλίμα, πιο ανάλαφρο και κωμικό, ότι πρέπει για έναν επίλογο:

εεεμ αν είσαι άπληστος αυτά παθαίνεις :P

δεν θα ήθελα να είμαι στην θέση αυτής της μητέρας...αν και κάποια στιγμή φαντάζομαι θα αναγκαστώ να βρω τρόπους να απαντήσω τις συγκεκριμένες ερωτήσεις!

ένα τέτοιο παιδί να σου τύχει....μια ευτυχία !


και ΓΙΑ ΤΕΛΟΣ...μια ταινία μικρού μήκους που σίγουρα θα σας αφήσει ένα γλυκό χαμόγελο..

                                  


                          THE END                                                

ΦΑΝΤΑΣΙΑ- ΕΥΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Ή ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ?

Άν πατήσεις στο google την φράση ''παράξενα σπίτια'' θα σου βγάλει άπειρες φωτογραφίες και πάρα πολλά blogs  που οι αναγνώστες είναι τρομερά ενθουσιασμένοι από αυτό που βλέπουν.

Κοιτώντας τις φωτογραφίες (με μερικές εξαιρέσεις που μπορώ να πω με εξέπληξαν και μου κέντρισαν το ενδιαφέρον') 2 ερωτήσεις είχαν κυριαρχήσει το μυαλό μου :1) ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΗΧΑΝΙΚΟ ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΤΟΝ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ; και 2) τωρα αυτό θεωρείται ευρηματικό και ο αρχιτέκτονας με μεγάλη φαντασία ή απλά είναι μια ηλιθιότητα και μια εντελώς δύσχρηστη κατασκευή που κάνει μόνο για αξιοθέατο;

Η μεγάλη δυστυχία ενός πολιτικού μηχανικού (ελπίζω να μην μου τύχει ποτέ στο μέλλον) είναι να:

ΑΝΑΓΚΑΣΤΕΙ να στηρίξει την απίστευτη ΕΜΠΝΕΥΣΗ του ''ιδιοφυούς'' αρχιτέκτονα  που έχει παρόμοιες ιδέες με τα αριστουργήματα παρακάτω: 

αριστούργημα νούμερο 1:

αριστούργημα νούμερο 2:

αριστούργημα νούμερο 3:

και το αποκορύφωμα:

 Τέλος 2 εικόνες από 2 ''παράξενα κτίρια'' που μου φάνηκαν ιδιαίτερα ευρηματικά (χωρίς ίχνος ειρωνίας), πάρα πολύ όμορφα και πολύ ενδιαφέρουσα δουλεία για έναν μηχανικό να μπορέσει να το στηρίξει! 

                                                                                                    by HopAki...

FloreNce And tHe Machine...!!!!!

A Kiss with a fist is BETTER then none...that's for soure!!

''You hit me once, 

I hit you back

You gave a kick, 

I gave a slap

You smashed a plate over my head 

Then i set fire to our bed!!!'' 

FloRenCe And tHe MacHine...

''είναι το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της Florence Welch και μιας ομάδας άλλων καλλιτεχνών οι οποίοι παρέχουν φωνητικά στα τραγούδια της. Η μουσική των Florence and the Machine έχει χαρακτηριστεί ως συνδυασμός διαφόρων ειδών μουσικής, συμπεριλαμβανομένων ροκ και soul μουσικής!!''

Εδώ και μερικούς μήνες έχω κολλήσει με αυτό το τραγούδι και δεν λέω να σταματήσω να πατάω το repeat...Βέβαια αυτό δεν μου συνέβη πρώτη φορά. το συνηθίζω να ξεφτιλίζω τα τραγούδια που μου αρέσουν μέχρι να φτάσω στο σημείο να τα βαρεθώ τελείως..

Το συγκεκριμένο λοιπόν τραγούδι είνα ένα από τις αποκαλύψεις των τελευταίων 2 μηνών και ήθελα να το μοιραστώ..

Εξάλλου πέρα από τον απίστευτο ρυθμό και την καταπληκτική φωνή, όπως και την κίνησή της (στο συγκεκριμένο βίντεο ο τρόπος που χορεύει είναι απίστευτα γλυκός) το συγκεκριμένο τραγούδι έχει και μια δόση αλήθειας (για να λέμε του στραβού το δίκαιο), ποιό ζευγάρι δεν έχει περάσει από αυτο το στάδιο..μην μιλήσω για τα ζευγάρια που ίσως το επιδιώκουν κιόλας για να ζήσουν μετά το (αξέχαστο) καυτό σεξ της επανασύνδεσης ;-)

Εδώ θα αναρτήσω μερικά ακόμα από τα τραγούδια της (που έχουν πάρει σειρά μετά το ''kiss with a fist'' στην καθημερινή μου playlist )

                                                                                                    

  by HopAki..

scent of CuBa...!

    

CUBA...ΤΟ ΝΗΣΙ  ΤΟΥ ΧΘΕΣ...ΑΡΑΓΕ ΜΗΠΩΣ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΟΝ;

 Περπατάς στα σοκάκια και κοιτάς απο την μια τα διατηρηταία κτίρια που είναι  έτοιμα να καταρρεύσουν λόγω της ενηλικίωσης τους, από την άλλη τα παλιά αυτοκίνητα που θυμίζουν τις παλιές ασπρόμαυρες αμερικάνικες ταινίες με πρωταγωνιστή τον Μarlon Βrando  και τότε είσαι σίγουρος ότι κάποιος ανακάλυψε την μηχανή του χρόνου και σε πήγε 70 χρόνια πίσω.
    

                 Κούβα: το νησί στο οποίο ο χρόνος σταμάτησε εδώ και 40 χρόνια.

Το ερώτημα είναι: είναι καλύτερα ή χειρότερα από την ''εξευρωπαισμένη'' πλέον Ελλάδα;
Μέσα σε 9 μέρες που βρέθηκα στο νησί αυτό δεν θα μπορούσα να βγάλω κάποιο συμπέρασμα.
Ένας κόσμος που δεν του λέιπει τίποτα από τα βασικά αλλά δεν έχει τίποτα από τα περιττά! Πως θα μπορούσαμε να βγάλουμε κάποιο συμπέρασμα όταν έχουμε και τα βασικά και τα περιττά και πάλι δεν είμαστε ευχαριστημένοι;  

la revolucion cubana

Σύμβολό τους οι γνωστoί σε όλους μας Che Guevara και Fidel Castro. Μια επανάσταση ενάντια στην ισπανική δικτατορία του Fulgencio Batista έφερε στην Κούβα τον κουμουνισμό.
 Ένας κουμουνισμός που δυστυχώς δεν κατάφερε να λειτουργήσει σωστά και σιγά σιγά καταρρέει.Φυσικά και αυτήν την στιγμή το στοιχείο του κουμμουνισμού είναι εμφανές. Μπαίνεις μέσα σε μια μπουάτ και δεν μπορείς να συνειδητοποιήσεις πως η τραγουδίστρια είναι δημόσιος υπάλληλος, πως ο μαγαζάτορας είναι δημόσιος υπάλληλος και πως αυτό κατάφερε να λειτουργήσει.
Με την πάροδο της παραμονής σου ομως διαπιστώνεις ότι επίσης δεν είδες πουθενά τον Κουβανάρα με την τζιπάρα του,την μουσική στο φουλ και την πουράκλα του και από πίσω καταϊδρωμένο ενα datsun με χαλαμένη την εξάτμισή του να ακολουθεί. Όλοι βρίσκονται στην ίδια μοίρα και κουβαλούν τον ίδιο σταυρό και αν τους ρωτήσεις η απάντηση που θα πάρεις είναι ότι είναι πολύ ευχαριστημένοι με την ζωή τους.

Ένα νησί γεμάτο χρώματα και μουσικές.
Μουσικές γεμάτες ζωντάνια,κίνηση και ερωτισμό.
 Ένας χορός της συντροφικότητας και όχι του ατομισμού, 2 σώματα χορεύουν, ένας άντρας και μια γυναίκα,  λυκνίζοντας το κορμί τους έντονα και ερωτικά χωρίς ίχνος προστυχιάς.


Havana η πόλη της μουσικής και του έρωτα!

Μια κιθάρα, μια παρέα στο πανέμορφο malecon.

Ίσως το ''παρελθόν'' με κάποιες αλλαγές να είναι καλύτερο από το παρόν αλλά ίσως και το παρόν με κάποιες αλλαγές (αρκετές) να είναι καλύτερο από το παρελθόν.. Το μόνο σίγουρο όμως ειναι πως η Κούβα είναι ένα ταξίδι ζωης, όχι αναψυχής, που όλοι θα έπρεπε να επισκεφτούν κάποια στιγμή για να δουν και μια άλλη πλευρά της ζωής...! Λίγο άρωμα Κούβας χρειαζόμαστε :-)

                                                                                                                                 by HopAki..