Αν και γέννημα θρέμμα της, δεν την έχω γνωρίσει πολύ καλά. Μια η μετακόμιση στα προάστια, από την άλλη σπουδές για 6 χρόνια στον Βόλο, η επιστροφή συνεπαγόταν δουλειά εκτός Θεσσαλονίκης και όχι και πολλές ώρες ξεγνοιασιάς, βόλτας , καφέδων κλπ , ε όπως είναι φυσικό την πόλη για την οποία μάλωνα 6 χρόνια με τους Αθηναίους να μην την ξέρω και ιδιαίτερα.
Τις τελευταίες 4 εβδομάδες, έτσι τα έφερε η ζωή, έκανα διακοπές στην Θεσσαλονίκη. Έγινα το 'παιδί του κέντρου' για έναν μήνα και μπορώ να πω η εμπειρία ήταν αξέχαστη. Οι βόλτες στα σοκάκια της,στα μαγαζιά της, στις ταβέρνες της, οι μουσικές στον δρόμο, ο κόσμος της, οι μυρωδιές της, οι γειτονιές της...τα πάντα θα μου λείψουν αλλά πιο πολύ θα μου λείψει το ''πρωινό ξύπνημα''.
Η αίσθηση κάθε πρωί φεύγοντας για την δουλειά να σταματάς στον κοντινότερο φούρνο για πρωινό (για καλή μου τύχη 'στον φούρνο του Λάμπρου', την σπουδαιότερη ανακάλυψη που έκανα τα τελευταία χρόνια) και να περπατάς την Αριστοτέλους μέχρι την στάση του λεωφορείου. Η 5λεπτη αυτή βόλτα ήταν καλύτερη και από τον πρωινό καφέ (τον μεγαλύτερο εθισμό μου), ήταν το πιο όμορφο ξύπνημα. Μόνο γι αυτό θα μετακόμιζα στο κέντρο.
Πριν λίγα
χρόνια έλεγαν πως η Βαλαωρίτου ήταν τα νέα Λαδάδικα, ο τροχός όμως γύρισε και τώρα πια τα Λαδάδικα είναι ξανά η παλιά
καλή γειτονιά που όλοι γνωρίζουμε, ανανεωμένα κατά τι, ΚΑΙ η νέα Βαλαωρίτου,
όλα σε ένα. Όσοι μαγαζάτορες ήταν μέσα στα πράγματα προέβλεψαν αυτήν την
καθοδική κίνηση των μαγαζιών και μετατόπισαν το κέντρο βάρος της επιχείρησης τους λίγο χαμηλότερα. Ακριβώς κάτω από την
Πολυτεχνείου.
Δεν πάει πολύς καιρός που έκανα βόλτα μέσα στα γραφικά
στενάκια, σκοτώνοντας χρόνο κυρίως. Είχα και μια φωτογραφική μηχανή στα χέρια..
έτσι ξεκίνησα να βγάζω φωτογραφίες. Σταμάτησα μόνο όταν είχα βγάλει, σχεδόν, όλα
τα κτίρια μέσα στη λαϊκή συνοικία.
Μπαίνοντας από την είσοδο επί της Σαλαμίνος, εκεί δίπλα στον
παλιό Κρικέλα, συναντάμε πανέμορφα κτίρια, με ενδιαφέρον εσωτερικό- τα
περισσότερα.
Κάθε μέρα παίρνω το λεωφορείο. Δεν είναι που είμαι οικολόγος, είναι που το κάνω κι από ανάγκη. Η διαδρομή μου ξεκινάει από στάση Ανάληψη, αλλιώς κόλαση του μετροπόντικα, και τελειώνει στα, πάλαι πότε λαϊκά, Λαδάδικα, στην Πλατεία Εμπορίου. Έτσι, για να βρισκόμαστε όλοι στην ίδια σελίδα.
Όταν πρόσφατα με ρώτησε μια τρελή φίλη μου φωτογράφος, ποιες εικόνες της ημέρας μου θα κατέτασσα ως τις αγαπημένες μου, κατευθείαν απάντησα.. «την πρωινή διαδρομή με το τριάντα εννιά». Μου βγήκε αυθόρμητα. Ο κόσμος βιαστικός, οι διαθέσεις πολλές, οι απρόσμενες επαφές, μετά από φρένο του οδηγού, ακόμα παραπάνω. Η θέα της πόλης γοητευτική. Το πανέμορφο κτίριο του νηπιαγωγείου κοντά στη στάση Λαογραφικό μουσείο, το ερημωμένο Ιταλικό προξενείο και το υπό κατάληψη παλιό σχολείο είναι μερικά από αυτά που κοιτάω, ενώ ακούω την καθιερωμένη playlist μου.
Χθες ήταν η δεύτερη μέρα του 53ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και ως είθισται ο κόσμος ξεχύθηκε στο κέντρο! Μμμμ έχω ήδη βάλει αρκετές ταινίες στο μάτι...
... Γύρω στις 9.00, μετά από ένα αναζωογονητικό περίπατο στο πανέμορφα ανακαινισμένο λιμάνι, αράξαμε λίγο ανάμεσα από τις ελιές στο τέλεια σχεδιασμένο deck με μια μπύρα στο χέρι και στη συνέχεια κατευθυνθήκαμε στην Αποθήκη С για να συνεχίσουμε κι εκεί το ποτάκι μας υπό τον ήχο των Souljazz Orchestra.
Τελικά για να πω την αλήθεια δεν πρέπει να παρακολουθήσαμε αυτούς... οι ήχοι μου έκαναν πιο reggae..όχι φυσικά ότι είχα άμεση θέα στη σκηνή.. όπως είπα και πριν ο κόσμος έρεε άφθονος!
Φεύγοντας πήραμε το δρόμο για λίγο παραπάνω και μπήκαμε λίγο στο Παρτιζάν, το opening του οποίου έγινε την Παρασκευή με μεγάλη επιτυχία. Εκεί, λόγω οικογενειακών-σχεδόν γνωριμιών με το barman ήπιαμε και ένα γευστικότατο cocktailακι ,ξέρω θα μου πείτε τίποτα άλλο κάνετε τέλοσπάντων??!! Συγκεκριμένα, raspberry daquiri ;)
Γυρνώντας, λοιπόν, σπιτάκι μου κατά τις 2 περίπου σκέφτηκα πόσο ωραία είναι να βγαίνεις πιο νωρίς.. να έχεις όλη την ώρα μπροστά σου και να βολτάαααρεις έχοντας φυσικά τη σωστή παρέα ;)
Τέλος, κυρία "Ξέρεις εσύ" σου αφιερώνω το Σαββατόβραδο μου έτσι για να ξορκίσεις τις μούχλες και τις ρούχλες..!! Γιατί, μπορεί η πόλη μας να μην είναι Ευρωπαϊκών προτύπων, τουλάχιστον όσον αφορά στον πολεοδομικό της σχεδιασμό, όμως το κέφι και η πρωτοβουλία μας περισσεύει τον τελευταίο καιρό (όλως παραδόξως!) και η πόλη έχει παραπάνω από αρκετά να προσφέρει...
Πάρτε μια μικρή δόση παρακάτω...
Αναλυτικά για το Φεστιβάλ Κινηματογράφου πατήστε εδώ:
Στα πλαίσια του φεστιβάλ Κινηματογράφου το СineDoc παρουσιάζει 10 βραβευμένα ντοκυμαντέρ από τις 30 Σεπτεμνρίου μέχρι τις 26 Δεκεμβρίου. Οι προβολές θα είναι κάθε Κυριακή και Τετάρτη στο Ολύμπιον.
To Σάββατο που μας πέρασε (Ψυχοσάββατο, ΌΧΙ τυχαία) 18/2 πραγματοποιήθηκε μια άκρως ιδιαίτερη παρέλαση από "ζόμπι" στην πόλη μας. Με αφορμή το καρναβάλι αλλά και την μουσική, η κοινότητα Zombie RIOT Salonica City παρέλασε για 3η συνεχόμενη χρονιά στους δρόμους της πόλης και 'ανατρίχιασε' τους περαστικούς με την εμφάνιση των υπολοίπων ζόμπι, διαολιών, μαγισσών, ψυχοπαθών κ.α Δεν έλειπαν τα φέρετρα, οι σταυροί και βασικά.. το πολύ αίμα για να συμπληρώσουν το σκηνικό!
Στο τέλος της ιδιόμορφης αυτής πορείας όλα τα ΄ζόμπι΄ μαζί κατευθύνθηκαν σε ένα κλειστό χώρο, όπου και έγινε ένα πάρτυ με ιδιαίτερες μουσικές, ωραίες μπάντες αλλά και τρελό κέφι.. οξύμωρο ε?!!
Πάντως, ακόμα και το μικρό απόσπασμα είναι αρκετά τρομακτικό! .. κρίμα που δεν ήμουν εκεί, να τρομάξω λίγο κόσμο. Του χρόνου πάλι ρε παιδιά!!
1843. Τέσσερις παλιοί γνώριμοι από τις ένδοξες μέρες του 1821, μέλη ενός θιάσου στο Βουκουρέστι (προϊόν των ιδεών του διαφωτισμού), που είχε τάξει ως προορισμό του την αφύπνιση του σκλαβωμένου γένους, ξαναβρίσκονται 22 χρόνια μετά στη Σύρα για να εγκαινιάσουν το τοπικό θέατρο και να ξαναπαίξουν τη «Θυσία» πατριωτικό δράμα ενός συντρόφου τους, που έπεσε ηρωικά στο Δραγατσάνι. Οι μνήμες των παλιών ερώτων αναζωπυρώνονται, άλλοι καινούριοι διαφαίνονται, οι νεκροί αποδεικνύονται ολοζώντανοι. Οι ήρωες, δειλοί, προδότες και καιροσκόποι, μεθυσμένοι από το κυνήγι της εξουσίας. Το παρελθόν κατακλύζει το παρόν για να επανεκτιμηθεί η στάση του καθενός απέναντι στην πατρίδα, την φιλία, τον έρωτα.
Η επιλογή του έτους δεν είναι τυχαία. Τέλος μιας εποχής, της ηρωικής ας πούμε, που σηματοδοτείται και τυπικά με τον θάνατο του Κολοκοτρώνη και αρχή μιας άλλης, εκείνης της ανόδου της εκκολαπτόμενης αστικής τάξης στα πράγματα και της απαίτησης για Σύνταγμα και συνταγματικές ελευθερίες, το 1843 είναι μια σημαντική χρονολογία στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας. Επειδή πρόκειται επίσης για χρονιά οικονομικής κρίσης και πτώχευσης της χώρας μας, το 1843 είναι ιδιαίτερα επίκαιρο για μας. Οι ηθοποιοί του 2011 καλούνται να υποδυθούν τους ηθοποιούς- ερασιτέχνες του 1843 που με τη σειρά τους θα μας παρουσιάσουν το 1821. Όλα είναι, ή παραπέμπουν στο θέατρο. Όλοι μοιάζουν να φορούν μάσκα, να κρύβουν τον πραγματικό εαυτό τους σε σημείο που να αναρωτιόμαστε αν η μάσκα είναι απλώς ένα από τα πρόσωπά τους ή το πρόσωπό τους είναι απλώς μια από τις μάσκες τους. Πρόκειται για ένα αέναο παιχνίδι που δεν είναι η ζωή αλλά η πεμπτουσία της.
Η παράσταση αναδεικνύει το χιούμορ, τις υποδόριες αιχμές, την ποιητικότητα και τον αστραφτερό λόγο του συγγραφέα.
Θέλετε ακόμα μια εναλλακτική πρόταση διασκέδασης για σήμερα το βράδυ.. ? Ένα από τα πιο αγαπημένα και περίεργα έργα του Μπρόντγουεη έρχεται στη Θεσσαλονίκη μας, ξεκινώντας σήμερα το βράδυ στο θέατρο Σοφούλη. Πρόκειται για ένα ροκ μιούζικαλ με ζωντανή μουσική και νέους ηθοποιούς.
Η ιστορία περιλαμβάνει ένα αγόρι , ένα κορίτσι και ένα ανθρωποφάγο φυτό, οι οποίοι μαζί με μια ροκ μπάντα μας υπόσχονται μια εξαιρετική ιστορία αγάπης και τρόμου!
Οι παραστάσεις είναι Πέμπτη με Κυριακή στις 9.00 μμ.
Το εισιτήριο είναι από 18ευρώ το κανονικό ΚΑΙ 15ευρώ το φοιτητικό/ομαδικό.
*Βασικός λόγος για να το παρακολουθήσετε η πολύ καλή τιμή του.Καλές και οι μεγάλες παραγωγές δε λέω.. αλλά σε τέτοιους χαλεπούς καιρούς το σκέφτεσαι παραπάνω το 30-40ευρo.. Έτσι??
*Περιμένω γνώμεις και κριτικές, αφού δυστυχώς δεν είμαι εκεί για να το δω!
Μιας και ξεκινήσαμε με τα ισπανικά... ας δούμε και λίγο θέατρο!
«…
είναι το σχέδιο ενός μεγάλου δράματος. Δεν έβαλα μέσα σ’ αυτό παρά τις
αναγκαίες λέξεις για να διαγράψω τα πρόσωπα.»
(Φ. Γκ. Λόρκα)
Η
«περιπέτεια» του Δον Περλιμπλίν που αγάπησε χωρίς να το καταλάβει την πανέμορφη
αλλά άπιστη Μπελίσα. Ο «απατημένος σύζυγος», ένας αγαπημένος ρόλος της
κωμωδίας, ιδωμένος από μια ανατρεπτική σκοπιά. Μια ερωτική ιστορία όπου αυτά που
δεν λέγονται είναι πιο εκκωφαντικά από αυτά που ακούμε. Δυο ήρωες που αναζητούν
απεγνωσμένα τον εαυτό τους και… τέσσερις ηθοποιοί που ψάχνουν την αλήθεια όπως
τη «λεν τα παραμύθια».
Αυτήν την Κυριακή 15 Ιανουαρίου στο Τελλόγλειο Ίδρυμα τεχνών ΑΠΘ θα πραγματοποιηθεί στις 5 η ώρα το απόγευμα συναυλία ισπανικής μουσικής La maya de Goya με φωνή την Ελένη Χρονοπούλου και κιθάρα τον Γιώργο Γούσιο !
Τιμές εισιτηρίου: 7 ευρώ και 5 νεανικό (για άτομα έως 32 χρονών)
Τις πόρτες της ανοίγει, για δεύτερη
συνεχόμενη χρονιά, η Φοιτητική Λέσχη του Α.Π.Θ., σε μία κίνηση εξωστρέφειας και
σύνδεσης του Πανεπιστημίου με την κοινωνία της πόλης.
Η ενέργεια αποτελεί μία πρωτοβουλία των
Πρυτανικών Αρχών του Α.Π.Θ. και ξεκίνησε, για πρώτη φορά, πέρυσι, την παραμονή
των Χριστουγέννων του 2010, όταν η Φοιτητική Λέσχη του Α.Π.Θ. άνοιξε τις πόρτες
της σε ευπαθείς ομάδες της πόλης. Φέτος, η ενέργεια ενισχύεται καθώς το δείπνο
συνδιοργανώνεται από το Α.Π.Θ. και το Δήμο Θεσσαλονίκης.
Το Α.Π.Θ., σε συνεργασία με το Δήμο
Θεσσαλονίκης, θα προσφέρουν όχι μόνο γεύμα αλλά και εορταστική ατμόσφαιρα, το
Σάββατο 24 Δεκεμβρίου 2011 και ώρες 12.00 με 15.00, στη μεγάλη αίθουσα εστίασης
της Φοιτητικής Λέσχης του Α.Π.Θ.
«Είναι μία εκδήλωση κοινωνικής αλληλεγγύης η
οποία αποκτά ιδιαίτερη σημασία αν σκεφτεί κανείς τις δύσκολες οικονομικές
συνθήκες που περνά και το ίδιο το πανεπιστήμιο» δήλωσε ο Πρύτανης του Α.Π.Θ., Καθηγητής
Γιάννης Μυλόπουλος και επισήμανε «Όμως σε τέτοιες εποχές πρέπει να εκδηλώνουμε
έμπρακτα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, τα αισθήματα αλληλεγγύης και αγάπης
στους συνανθρώπους μας. Ευχόμαστε την επομένη χρονιά να συνδράμουν στην
προσπάθεια και άλλοι φορείς της πόλης».
Το εορταστικό μενού που ετοιμάζεται είναι για
1.000 περίπου άτομα και περιλαμβάνει χοιρινό
κρασάτο φούρνου, κομμένο σε φέτες, με σως μανιταριών ή σως μαδέρα, συνοδευόμενο
με πατάτες φούρνου και ριζότο λαχανικών, σαλάτα πικάντικη εποχής και τυρί φέτα.
Έχετε νιώσει ποτέ ότι είστε σε διακοπές ενώ είστε στην ίδια σας την πόλη; Εγώ το ένιωσα όταν μου δόθηκε η ευκαιρία να μείνω στο Little Big House στη Θεσσαλονίκη.
Και τώρα θα μου πείτε τι είναι το Little Big House?! Θυμάστε πριν ένα, δύο, πέντε χρόνια που φίλοι σας από άλλες πόλεις ή χώρες σας ρωτούσαν "Μπορείς να μου προτείνεις κανένα φθηνό και όμορφο hostel να μείνω στη Θεσσαλονίκη;" και εσείς κατεβάζατε το κεφάλι σας ντροπιασμένοι και σκεφτόσασταν "Μα γιατί να μην έχουμε ούτε ένα hostel στη Θεσσαλονίκη;;;"
Η επιθυμία σας διαταγή για τη Βίκυ και το Χάρη, δύο αδέρφια που αποφάσισαν να μας τρελάνουν τελείως!! Όχι μόνο άνοιξαν το καλοκαίρι ένα hostel στην Άνω Πόλη, αλλά πιστέψτε με είναι το πιο όμορφο hostel που έχετε δει ποτέ :) Δόξα σοι ο Δαρβίνος έχω ταξιδέψει πολύ και έχω δει hostel όμορφα και άσχημα, κεντρικά και στα προάστια, καθαρά και βρώμικα κλπ κλπ. Σαν το Little Big House δεν έχει πουθενά!
Μερικά από τα στοιχεία που εμένα μου έκαναν τρομερή εντύπωση είναι πως ένιωθα σαν το σπίτι (των ονείρων) μου. Έπινα τον πρωινό μου καφέ στον κήπο ακούγοντας τη μουσικούλα μου και διαβάζοντας τα νέα της ημέρας, ενώ τα παιδιά γινόντουσαν χίλια κομμάτια να με φιλέψουν. Όχι κουλουράκια, όχι πρωινό, όχι γλυκά... Καλά δεν το συζητώ ότι είναι must να δοκιμάσετε τα μπισκοτάκια από τα χεράκια τους!
Και μετά έπαιρνα τον κατήφορο για να βγω έξω. Διέσχιζα την Άνω Πόλη -μακράν από το πιο όμορφα σημεία της πόλης μας- και σε 10 λεπτά ήμουν στο κέντρο. Μπορούσα να πάω για καφέ, να περπατήσω, να πάω σε κανένα μουσείο, να δω καμιά έκθεση, να πιω ποτό και τις πρώτες πρωινές ώρες έπαιρνα τον δρόμο της επιστροφής (αυτός ήταν λίγο δυσκολότερος λόγω ανηφόρας και επειδή έτρωγα όλα μου τα κουλουράκια το πρωί :P)
Αυτά τα λίγα και φυσικά δεν μπορούσα να σας αφήσω χωρίς φωτογραφίες από τα δωμάτια...!
Από εδώ και πέρα λοιπόν ξέρουμε και προτείνουμε... Little Big House
Έμπνευση για τη σημερινή ανάρτηση το παρακάτω εξώφυλλο... Να και κάτι που θέλω πολύ να πιάσω στα χέρια μου σήμερα!
Όταν με ρωτάνε "Και πώς είναι η πόλη σου;" πάντα δεν ξέρω τι να πω...
Εκατοντάδες εικόνες περνάνε από μπροστά μου. Η παραλία, το λιμάνι, η θέα της πόλης από το λόφο της γειτονιάς μου, το Μπιτ Μπαζάρ, η αρχαία αγορά, τα κάστρα, η Καμάρα, η Αστόρια, η Pastaflora, ο Τερκενλής, το Residents, τα λαδάδικα, το παλατάκι, το φεστιβάλ κινηματογράφου, το άναμμα του δέντρου, τα κοράκια το σούρουπο στην Αριστοτέλους και στα πανεπιστήμια, η Ευαγγελίστρια, τα αρχοντικά στη Βασ. Όλγας, το ηλιοβασίλεμα και το ξημέρωμα και πάει λέγοντας...
Παράλληλα σκέφτομαι και τα άσχημα... τα σκουπίδια, την κίνηση, τις καντίνες στην παραλία, τον κόσμο το Σάββατο βράδυ στη Βαλαωρίτου, τα διπλοπαρκαρισμένα στη Λαμπράκη, τα άσχημα κτίρια της παραλίας, τα μπουζούκια, τα βρωμόνερα στα πεζοδρόμια, τα σπασμένα πλακάκια που όταν βρέχει και είσαι τυχερός σε λασπώνουν, ο πύργος του ΟΤΕ, οι κουτσουλιές από τα περιστέρια που σε κάνουν να φοβάσαι να σταθείς στο φανάρι στη Ναυαρίνου...
Όσα και να είναι τα άσχημα πάντως τη Θεσσαλονίκη την αγαπώ πολύ και δε θα την άλλαζα με τίποτα. Γιατί σαν τη Θεσσαλονίκη δεν έχει (όπως και σαν τη Χαλκιδική που έχει τις καλύτερες παραλίες στον κόσμο :P )
Το συγκρότημα "Penny & the Swingin' Cats" ξεκίνησε τη δράση του την περίοδο 2009-2010. Έχει πραγματοποιήσει ζωντανές εμφανίσεις σε πολλά μουσικά στέκια εντός και εκτός Αθηνών. Σημαντική στιγμή για το συγκρότημα αποτέλεσε η ζωντανή εμφάνιση της 18ης Μαρτίου 2010 στον πολυχώρο Gagarin, ανοίγοντας το πρόγραμμα του Marc Almond. Το συγκρότημα παρουσιάζει μια παράσταση μουσικού αλλά και χορευτικού ενδιαφέροντος, διασκευάζοντας γνωστά ξένα και ελληνικά κομμάτια στο ανάλογο ύφος της ρετρό cabaret και όχι μόνο αισθητικής, μπολιασμένη με νεανική φρεσκάδα και ενέργεια.
Σήμερα το βράδυ εμφανίζονται στο Coctail Bar στη Θεσσαλονίκη! Πάρτε μία πρώτη γεύση εδώ:
Για όσους δεν το γνωρίζουν ήδη (αν και δεν πιστεύω να υπάρχει Θεσσαλονικιός που να μην το έμαθε), η Θεσσαλονίκη θα είναι η Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα Νεολαίας 2014! Μεγάλη πρόκληση οπότε πρέπει να ξεκινήσει ο σχεδιασμός και η δημιουργία...!
Την Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου στις 18:00 λοιπόν στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου διοργανώνεται ημερίδα με θέμα "Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα Νεολαίας: Από το Ρόττερνταμ 2009 στη Θεσσαλονίκη 2014". Η ημερίδα είναι ανοικτή στο κοινό και στους νέους της πόλης. Στην ημερίδα θα γίνει παρουσίαση των προγραμμάτων των προηγούμενων Ευρωπαϊκών Πρωτευουσών Νεολαίας και της επιρροής που είχε ο θεσμός στις τοπικές κοινωνίες (Ρόττερνταμ 2009, Τορίνο 2010, Αμβέρσα 2011), καθώς και ενημέρωση για τα μελλοντικά προγράμματα των 2 επερχόμενων Ευρωπαϊκών Πρωτευουσών (Μπράγκα 2012, Μάριμπορ 2013).
Πανικός. Μεγαλύτερος Πανικός. Μία τσιρίδα. Ανεργία. Ένα υπερσχέδιο. Μία απεργία. Μία λιποθυμία. Μία εξαφάνιση. Ένας γάιδαρος Σέρφερ. Μία χορωδία με τερλίκια. Ένα δεύτερο υπερσχέδιο...
Όλα αυτά μετά τη μικρή ανακοίνωση στο ραδιόφωνο πως:
ΔΙΑΚΟΠΤΕΤΑΙ ΕΠ' ΑΟΡΙΣΤΟΝ ΚΑΘΕ ΕΡΓΑΣΙΑ
Η Θυμωμένη Μπετονιέρα και οι επτά φίλοι της, θέλουν να χαλάσουν τον κόσμο και να τον ξαναφτιάξουν. Θέλουν να γκρεμίσουν τα μπετά. Θέλουν να ανοίξουν τους ορίζοντες, να ανοίξουν και οι καρδιές! Οι ιδέες διαδέχονται η μία την άλλη όπως και οι ανατροπές! Τι θα καταφέρουν; Τα πράγματα είναι σοβαρά... η μήπως δεν είναι;
Για μία ακόμα φορά ο Δημήτρης Μπασλάμ πλάθει ένα εξαιρετικό έργο, πλούσιο σε ιδέες. Ένα παραμύθι που μετουσιώνεται σε μία παράσταση διαφορετική και που δεν αφορά μόνο τα παιδιά αλλά και τους μεγάλους. Η Θυμωμένη Μπετονιέρα δε μεμψιμοιρεί αλλά προτείνει εναλλακτικές λύσεις και δράσεις κόντρα σε κάθε είδους δύσκολο καιρό. Ο αυθορμητισμός επί σκηνής, η καλή διάθεση και η εξωστρέφεια των χαρακτήρων, ο γλαφυρός λόγος και η μουσική επένδυση και η πρωτότυπη ενορχήστρωση δημιουργούν ένα άρτιο θέαμα.
Ημερομηνίες παραστάσεων:
Πρεμιέρα το Σάββατο 16 Δεκεμβρίου 2011 στις 6 μ.μ. στην αίθουσα John Cassavetes, Αποθήκη 1, Λιμάνι, Θεσσαλονίκη.
Κυριακή 18, Σάββατο 24, Κυριακή 25, Δευτέρα 26 και Τρίτη 27 Δεκεμβρίου 2011 στις 12 και στις 6 μ.μ. την αίθουσα John Cassavetes, Αποθήκη 1, Λιμάνι, Θεσσαλονίκη.
Την Κυριακή 4 Δεκεμβρίου στο μπαρ Rover στα Λαδάδικα από τις 12 το μεσημέρι χιλιάδες δίσκοι βινυλίου σε ένα ανεπανάληπτο παζάρι όλοι ανεξαιρέτως οι δίσκοι προς πώληση με 1 ευρώ!!
Μετά το Hangover του Σαββατόβραδο πάμε για καφεδάκι, μπυρίτσα και ότι άλλο θέλουμε, ψάχνουμε για τα βινύλια που μας ενδιαφέρουν, τα ακούμε σε ειδικά διαμορφωμένα stands και απολαμβάνουμε μουσικές επιλογές βινυλιομανών DJs της πόλης.
Ήρωες «της διπλανής πόρτας» αφηγούνται περιπέτειές τους σε παραλίες του Αιγαίου, σε παγωμένους δρόμους της Στοκχόλμης και του Όσλο, σε σάουνες και ενοικιαζόμενα δωμάτια, σε αίθουσες αναμονής αεροδρομίων και βαγόνια τρένων, σε μπαρ και αγορές του βόρειου Λονδίνου. Βιώνοντας διαφορετικές καταστάσεις, μοιράζονται απόκρυφους πόθους. Υπομένοντας καύσωνες και χιονοθύελλες, υφαίνουν ιστορίες που πρέπει να παραμείνουν… εμπιστευτικές. Μια ιστορία για εκείνους που χτίζουν τον κόσμο τους για να τον κατεδαφίσουν χωρίς κανένα δισταγμό.
Ο Χρήστος Ιωαννίδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε νομικά στην Κομοτηνή. Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Δίκαιο Πνευματικής Ιδιοκτησίας και παρακολούθησε μαθήματα δημιουργικής γραφής και σεναρίου στο Λονδίνο όπου και διαμένει από το 2002. ΄Εχει εργαστεί ως σύμβουλος πνευματικών δικαιωμάτων στη Royal Academy of Arts, το BBC και το Βρετανικό SKY, έχει παρουσιάσει δύο εκπομπές και έχει δανείσει τη φωνή του σε τηλεοπτικά σποτ. Το ¨Κάτι Άλλαξε¨ είναι το πρώτο του μυθιστόρημα.
Το διάβασα πρόσφατα και σας το προτείνω ανεπιφύλακτα !!
Εκεί που είχα χάσει κάθε ελπίδα, που γκρίνιαζα με τον κόσμο και την απάθεια του, τον κυνισμό του, τα μουσικά του ακούσματα, αυτήν την απροκάλυπτη τάση για ισοπέδωση των πάντων ακόμα και στιλιστικά την ώθηση προς το πιο αποκαλυπτικό που αγγίζει και ξεπερνάει πολλές φορές το πρόστυχο τσούυπ ξαφνικά μερικές βραδιές σαν την χθεσινή σου δείχνουν ότι δεν είσαι η μόνη με τέτοιες σκέψεις και την ανάγκη αν όχι για κάτι καινούργιο τουλάχιστον την αναβίωση ενός ωραίου παρελθόντος.
Μια ταράτσα λοιπόν, μια μπάντα νέων μουσικών και μερικοί χορευτές φτάνουν για να σε μεταφέρουν μαγικά σε έναν άλλον κόσμο, μια άλλη εποχή που την έζησες μέσα από ταινίες και μουσικές και σίγουρα σκέφτηκες έστω και μια φορά να μπορούσες έχεις ζήσει εκεί έστω και για μια ώρα.
Μιλάω για την εποχή του 1930, τότε που αναπτύχθηκε στην Αμερική η μουσική swing ή αλλιώς swing jazz, χαρακτηριστική για τον έντονο ρυθμό της που προκαλούν κυρίως τα τύμπανα το κοντραμπάσο και τα χάλκινα πνευστά, τότε που οι γυναίκες πλημμύριζαν από θηλυκότητα και ερωτισμό χωρίς να είναι προκλητικές, τότε που χορός σήμαινε ξεφάντωμα και ευχαρίστηση και όχι απλό κούνημα του κεφαλιού πάνω κάτω.
Ας γυρίσουμε όμως στον αρχικό μας στόχο που είναι η χθεσινοβραδινή εμπειρία.
Με την ψυχή στο στόμα ανεβαίνω σιγά σιγά τις 5 σκάλες μέχρι να φτάσεις πάνω στην ταράτσα (εμένα μου φάνηκαν γύρω στις 20 βέβαια), βρίσκω ένα μέρος να καθίσω, παίρνω την μπυρίτσα μου από το μπαρ και περιμένω να ξεκινήσει το συγκρότημα.
Σιγά σιγά αρχίζουν να ανεβαίνουν στην σκηνή.
Το όνομα του συγκροτήματος Speakeasies, παρμένο από το κίνημα κατά της ποτοαπαγόρευσης στις Ηνωμένες Πολιτείες το διάστημα 1922 με 1933, το συγκρότημα φτιάχτηκε τον Μαιο του 2010 και έχει κάνει πολλές εμφανίσεις σε διάφορα φεστιβάλ swing μουσικής, όπως το swing and swim η το swingalonica festival στην Θεσσαλονίκη, στο street parade και άλλα πολλάα...
Στην αρχή βλέπεις να ανεβαίνουν οι άντρες στα όργανα, ένα βιολί, ένα κλαρίνο, μια κιθάρα ακουστική και ηλεκτρική, τα πλήκτρα, τα ντραμς και το πομπώδες και πολύ εντυπωσιακό κοντραμπάσο είναι απαραίτητα για το ταξίδι που σας περιγράφω αλλά το ιδιαίτερο συστατικό είναι η εκθαμβωτική γυναικεία παρουσία που ανεβαίνει τελευταία και στέκεται μπροστά από το μικρόφωνο.
Οι άντρες με τα καπελάκια τους και τα γιλέκα τους θυμίζουν τους μποέμ τύπους του τότε και εκείνη με το φορεματάκι της, το καθόλου αποκαλυπτικό αλλά απίστευτα θηλυκό, με ένα κόκκινο κραγιόν και γεμάτη ενέργεια και χαμόγελο να υποδέχεται τον κόσμο.
Και αρχίζει η επιστροφή στον χρόνο....!
Ξεκινάει η μουσική, 8 νέα παιδιά σου μεταδίδουν όλη τους την θετική ενέργεια -η αύρα τους και ο ενθουσιασμός τους είναι κατά την γνώμη μου το πιο ωραίο χαρακτηριστικό τους (σιχαίνομαι τους μουσικούς όσο καλοί και να είναι που βγάζουν μιζέρια πάνω στην σκηνή), ο ήχος της swing σε ενθουσιάζει και η φωνή της να ταιριάζει απόλυτα στο στυλ των τραγουδιών, να μην υπάρχει τίποτε που να σε επαναφέρει στην πραγματικότητα.
Τραγούδια διασκευές θρύλων αλλά και δικά τους κομμάτια ενθουσίασαν τον κόσμο.
Χορεύεις και αισθάνεσαι ότι σε λίγο θα εμφανιστεί ο Lous Armstrong και η Ella Fitzgerald να σου πουν και εκείνοι ένα τραγούδι εκεί μπροστά σου.
. Ξαφνικά όμως εμφανίζεται ένα μπουζούκι, ως λάτρης της ρεμπέτικης μουσικής ομολογώ ότι ήταν η καλύτερη μου στιγμή, το τραγούδι ''εσύ είσαι η αιτία που υποφέρω'' σε μια πάρα πολύ όμορφη διασκευή, ε δεν γινόταν να μην το αναφέρω..
Εκεί που είμαι λοιπόν μπροστά μπροστά στην σκηνή, σαν τις groupies και χορεύω στον ρυθμό της swing γυρίζω το βλέμμα μου προς τα δεξιά και τι να δω...ένας κύκλος χορευτών, η ταράτσα μετατράπηκε σε ballroom, χορευτές (πιθανόν επαγγελματίες) να χορεύουν σε ζευγάρια, με τα κόλπα τους να μας μαγεύουν, σηκώματα, στροφές, χαμόγελα σε έκαναν να ζηλεύεις που δεν μπορείς να συμμετέχεις...!!
Νομίζω ότι καταλάβατε τον ενθουσιασμό μου...!
Το παρελθόν λοιπόν μας χτυπάει την πόρτα, ας το ανοίξουμε και ας επαναφέρουμε τα καλά του στοιχεία...!!!
ΡΟΜΑΝΤΙΣΜΟΣ, ΧΟΡΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΤΕΤΟΙΕΣ ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΛΟΙΠΟΝ...
Αν δεν τους έχετε δει ήδη τους Speakeasies προτίνω να τους δείτε...και αν δεν τα καταφέρατε σύντομα, πάρτε μια γεύση από το βιντεο κλιπ τους και επισκεφτείτε το site τους !!
στα πρώτα 10 μέτρα 
